You are here

„Imperijal” bio najljepši

05/08/2013
Hotel "Imperijal" u Podgorici

U Podgorici je između dva svjetska rata izgrađeno nekoliko hotela, otvorene su brojne kafane i gostionice. Hoteli su bili zvučnih imena: „Imperijal”, „Evropa”, „Moskva”, „Beograd”, „Jadran”, „Pošta”...

Od svih je najraskošniji i najljepši bio „Imperijal” braće Pejanović, izgrađen 1925. godine u Njegoševoj ulici. Imao je 40 kreveta i 200 stolica, muziku i pjevače.

Kako je napisao Miodrag Tripković u knjizi „Kapija Podgorice”, hotel „Imperijal“ bio je jedno od onih rijetkih mjesta u kojima se u Podgorici mogao osjetiti i doživjeti duh i dah Evrope. „Već svojom fasadom, urađenom pomalo u baroknom stilu, skretao je pogled prolaznika. Nalazio se u Njegoševoj, kako se i tada zvala najljepša ulica u gradu. Okupljao je pretežno imućnije građane, trgovce, profesore i oficire, koji su mogli da biraju između dviju njegovih sala: salu za kafanu ili salu za restauraciju. Mogli su, takođe, i da uživaju u hladovini njegove bašte, koja se nalazila tik iza hotela. Bio je to najveći i najljepši hotel u gradu, sa trideset mebliranih soba i dva kupatila, što je u ono vrijeme, kada se čitav grad kupao i umivao u kopanjama i lavorima, predstavljalo i te kakav luksuz. Hotel je često priređivao oficirske večeri, kao i večeri vezane za ženska dobrovoljačka društva. Organizovani su i maskenbali, kao i gostovanje poznatih zabavljača. U njemu je gostovao i čuveni iluzionista Svengali, koji je podgoričkoj publici prikazivao svoje mađioničarske majstorije i vještine. Naveče je u hotelu svirala hotelska muzika, i plesali hotelski igrači, tako da se igralo, plesalo i pjevalo često do kasno u noć”, piše Tripković.

„Imperijal“ je bio domaćin i drugih kulturnih događanja. Tako je, kako izvještava podgorički nedjeljnik „Zeta“, u ovom hotelu održano i prvo „veče mladih crnogorskih književnika“ (u decembru 1930).

Inače, Podgorica je u vrijeme Kraljevine Jugoslavije, odnosno između dva svjetska rata, bila centar ustanova tadašnje Zetske banovine (poput Zetske finansijske direkcije, Velikog suda, Pošte, Javnog pravobranilaštva, Uprave monopola duvana), ali se to nije pozitivno odrazilo na njen razvoj.

U tadašnjem Srezu podgoričkom (teritorija današnje Podgorice) živjelo je 37.000 stanovnika, taj se broj uoči Drugog svetskog rata popeo i na 50.000, dok je u samom gradu živjelo oko 14.000. Seosko stanovništvo bavilo se uglavnom poljoprivredom, u gradu su primat držali zanatstvo i trgovina, dok je u industriji najznačajnije mjesto imao Duvanski kombinat.

Pored pomenutog, za ukupan život grada toga vremena značajna je bila i izgradnja klanice. Naime, opština Podgorica je, da bi izbjegla prodaju mesa na otvorenom (kako se tada praktikovalo), odlučila da 1937. godine izgradi klanicu sa 21 prodajnom kabinom.

Vrijedna je pomena i izgradnja doma Trgovačko-industrijske i zanatske komore. Izgradnja tog objekta počela je 1936. godine, a svečano je otvoren 1939. Ovaj objekat i danas služi istoj namjeni, po čemu je jedinstven, jer se u njemu i nakon 85 godina okupljaju privrednici, odnosno, sjedište je Privredne komore Crne Gore. Zgrada je u osnovi zadržala isti izgled kao i kada je sagrađena, s neznatnom dogradnjom.

Uoči Drugog svetskog rata izgrađena je i zgrada carinarnice u Podgorici (1938. godine), a nakon nekoliko zahtjeva privrednika otvorena je i Filijala poštanske štedionice Kraljevine Jugoslavije (1937).